Perlice domowe

"Przyszła kaczka do perliczki, Obgadały dziób indyczki. O indyczce zaś pantarka, powiedziała, że plotkarka,"

Przyszła kaczka do perliczki, Obgadały dziób indyczki. O indyczce zaś pantarka, powiedziała, że plotkarka. Fragment wiersza Juliana Tuwima "Ptasie plotki" jest dowodem na to, że znamy tego ptaka bardzo dobrze. Perlice domowe Numida meleagris zwane również pantarkami lub zdrobniale perliczkami, pochodzą z Afryki Środkowej, obecnie w stanie dzikim żyją na Półwyspie Arabskim, Karaibach, Madagaskarze, Australii i Nowej Zelandii. Są doskonale przystosowane do przemierzania dużych odległości w poszukiwaniu pokarmu, którym są owady i nasiona. Tolerują bardzo dobrze wysokie temperatury, oraz niedobór wody. Udomowione, zachowują wiele cech swych dziko żyjących przodków. Na dużą skalę perlice są hodowane we Francji, gdzie dzięki prowadzonym od lat pracom hodowlanym wytworzono trzy typy - lekki, przeznaczony do produkcji jaj, mięsny oraz ogólnoużytkowy, łączący cechy nieśne i mięsne.

W Europie hodowano je już dwa tysiące lat temu, ze względu na wyborne mięso. Współcześnie hodowane perlice są dobrymi nioskami, znoszą rocznie 130 - 150 smacznych jaj, o masie 40 - 45g i skorupach koloru od kremowego do brązowego, niekiedy ciemno nakrapianych. Samce są nieco większe od samic i ważą około 2,0 kg, a samice - 1, 8 kg. Sterówki ogona są noszone nisko a tułów skręcony ukośnie, to sprawia wrażenie lekko garbatej sylwetki. Głowa ptaka jest mała, pokryta nieopierzoną skórą barwy jasnoniebieskiej, wyposażona w hełm w postaci rogu, który u samców jest większy. W dolnej części głowy wiszą czerwone dzwonki, oczy perlicy są brunatne. Upierzenie ptaków jest najczęściej niebieskie z połyskiem, nakrapiane drobnymi białymi cętkami. Występują odmiany perlic o innym ubarwieniu - białe nakrapiane błyszczącymi cętkami i żółte nakrapiane białymi cętkami. Młode perlice przy pełnym upierzeniu potrafią latać.

W gospodarstwach ptaki te utrzymuje się w małych stadkach. Perlice mają instynkt znoszenia jaj poza kurnikiem. Jaja znoszą, ukrywając skrzętnie miejsce, do tego stopnia, że człowiek znajduje tylko niewielką ich ilość. Dawniej w majątkach szlacheckich na Kujawach, w Wielkopolsce i Podlasiu przed zabiciem perlice były zmuszane do wysiłku, dzieci goniły je, "aby się zmęczyły i kwasu w mięśniu nabyły". Po oskubaniu powinny dla skruszenia wisieć. Zimą - do dwunastu dni, latem i jesienią - cztery do sześciu dni. Piersi należy naszpikować cienką, najlepiej wędzoną słoniną, a następnie piec na dużym ogniu, polewając mieszaniną oliwy z oliwek i sklarowanego masła z dodatkiem czerwonego wina. Jak twierdziła słynna Lucyna Ćwierczakiewiczowa, autorka bestsellera "365 Obiadów" - smak perliczek przypomina bażanta, przez co wrażenie kulinarno estetyczne jest wyjątkowe. Wiele razy jadłem pieczoną perliczkę i bardziej przypominała mi w smaku delikatne przepiórki. No cóż, wrażenia smakowe to doznania tak indywidualne i nieobiektywne!

Smaczne i zdrowe mięso perliczki wynagradza hodowcom całkowity brak dyscypliny u tych ptaków. Niepokojone wydają przeraźliwe krzyki, często zastępując psa burka, jedynie gęsi mogą perliczkom dorównać w roli stróża gospodarstwa. Eustachy Sapieha wielki znawca polowań w Afryce Wschodniej i Południowej, w swojej genialnej książce pod tytułem "Safari" wśród wielu opisów przygód i polowań wspomina perliczki. "Chyba najlepiej znana grupa ptaków łownych Afryki. Perliczki, zwane pantarkami, należą do najpopularniejszych i najpowszechniej spotykanych ptaków łownych. Do celów myśliwskich można je podzielić na trzy odmiany: czubate, sępie i hełmiaste". Bardzo smaczne są żołądki perliczek, smażone na sklarowanym maśle, szczególnie jako zakąska do zimnej wódki. Perliczki poza fantastycznym smakiem mięsa wzbogacają niezwykle obraz wiejskiego podwórka, stanowiąc malownicze uzupełnienie krajobrazu. KJW