Dwa słodkie produkty z Kurpiów

Miód i polędwica... I mimo że słona, to słodka jest bardzo, że tylko niam, niam.

Miód kurpiowski

Tradycje bartnicze na Kurpiach sięgają XV wieku. Miody kurpiowskie trafiały do klasztorów i na dwory, przez władców cenione były zaś tak bardzo, że bartnikom, jako jednej z pierwszych grup zawodowych, nadano liczne przywileje. W wyniku represji po upadku Powstania Listopadowego, nastąpił schyłek kurpiowskiego bartnictwa. Był to jednak równocześnie początek rozwoju pszczelarstwa na tym terenie. Miód kurpiowski wyróżnia się specyficznym korzennym aromatem i zielonkawymi refleksami, które są oznaką obecności spadzi. Produkt ten rozsławiony jest przez "Kurpiowskie Miodobranie", połączoną z targiem miodu tradycyjną imprezę folklorystyczną, odbywającą się co roku, w ostatnią niedzielę sierpnia na polanie leśnej w Zawodziu koło Myszyńca.

Polędwica kurpiowska

W kuchni kurpiowskiej wsi, gdzie mięsa jadano niewiele i raczej od święta, polędwica ze schabu wieprzowego była prawdziwym rarytasem. Tradycyjny przepis zalecał peklowanie jej w roztworze słonej wody (tak słonej, że włożone doń jajko powinno pływać po powierzchni) z saletrą i nasionami kolendry. Niektóre receptury posiadały w składzie również cukier. Dziś saletrę zastępuje się solą peklowaną. Mięso marynowano w drewnianym naczyniu przez okres od kilku do kilkunastu dni, a następnie suszono, również kilka dni i wędzono w kominie. Obecnie proces ten ma miejsce w wędzarni. Kawałki mięsa owinięte w papier, by się nie osmaliły, najlepiej wędzić w dymie jałowcowym lub dębowym przez około tydzień. Tak przyrządzone mięso jest odporne na procesy jełczenia i psucia, a podsuszana skórka wytworzona na jego powierzchni poza tym, że utrudnia dostęp drobnoustrojów, zapewnia jego soczystość. Polędwica kurpiowska jest bardzo chuda, delikatna i miękka; w smaku lekko słona, z wyczuwalnym posmakiem przypraw, przyjemnie pachnie wędzonką. I mimo że słona, to słodka jest bardzo, że tylko niam, niam. BC