Adżwan - hinduski lek

Nasiona adżwana są bardzo gorzkie i tak ostre, że przez moment traci się czucie na języku. Przyprawa i lek w jednym malutkim owocu.

Adżwan, zwany także ajowanem albo kminkiem koptyjskim tudzież indyjskim, należy do rozległej rodziny selerowatych. Pochodzi z Indii, ale uprawiany jest też w innych krajach Azji, a także w Afryce. Osiąga wysokość 30-70 centymetrów, ma pierzaste liście i czerwone kwiaty.

Prążkowane w szare i zielone pasy owoce adżwana przypominają nasiona, ale o tym, że nasionami nie są, świadczą jedwabiste ogonki, których uświadczyć można niekiedy, kupując adżwan w całości. Ze względu na wysoką zawartość naturalnego olejku zwanego tymolem, mają zapach podobny do kminku i tymianku, jednak znacznie bardziej intensywny. Nawet niewielki dodatek ajowana może całkowicie zdominować smak i aromat potrawy. Aby uzyskać subtelniejszy i bardziej złożony zapach, w kuchni indyjskiej ajowan jest uprzednio prażony na sucho.

Owoce można też przed użyciem utłuc w moździerzu albo rozetrzeć w rękach . Pasują szczególnie do potraw skrobiowych, słonych ciast i pieczywa. Używa się ich wtedy w całości, jednak nacinając lekko, aby wzmocnić smak przez uwolnienie zawartych w nich olejków. Adżwan nadaje się też do potraw z ziemniaków, nasion roślin strączkowych, a także warzyw korzeniowych. Czasami wchodzi w skład mieszanki przyprawowej curry.

Ze względu na swoje właściwości zdrowotne, nasiona ajowana czasem żuje się w całości. Są bardzo gorzkie i tak ostre, że przez moment traci się czucie na języku. Wspomniany już olejek, tymol, ma silne właściwości przeciwskurczowe oraz grzybo- i bakteriobójcze. Stanowi też remedium na wzdęcia i biegunkę. W ajurwedyjskiej tradycji używa się go do wyrobu pasty do zębów oraz maści eterycznych. Hindusi używają ajowana jako domowego środka na niestrawność i kolkę, a gorące okłady z jego wykorzystaniem stosowane są w przypadku astmy i artretyzmu. Przypisuje się mu też właściwości afrodyzjakalne.B.C.