Głównie wykorzystywana jest w kuchni angielskiej do przyrządzania sosów miętowych oraz w amerykańskiej do przyprawiania serów, koktajli pomidorowych, sałatek owocowych i warzywnych. W obu postaciach znajduje zastosowanie w kuchni arabskiej i hiszpańskiej. Podnosi smak pieczonej jagnięciny i baraniny. Jest doskonałą formą przyprawy jarzynek. Swoim specyficznym smakiem i zapachem wzbogaca i urozmaica przygotowanie twarożku. Świeże listki często wykorzystywane są jako składnik koktajli alkoholowych oraz mlecznych i lodowych deserów.

Wykorzystywana jest cała nadziemna część rośliny. Największym zainteresowaniem cieszą się liście zarówno w formie świeżej jak i suszonej.

Pierwotnie uprawiana w rejonie Morza Śródziemnego i wschodniej Azji.

Napary stosujemy w zaburzeniach trawienia, skurczach żołądka, kolce jelitowej, braku łaknienia, chorobach wątroby i dróg żółciowych. Olejek miętowy ma działanie odkażające i uspokajające. Działa orzeźwiająco, dezynfekująco, rozkurczowo i wiatropędnie.

Przedawkowanie olejku miętowego stosowanego wewnętrznie może wywołać bóle brzucha, wymioty i zachwiania równowagi. Zewnętrznie olejek miętowy może powodować wysypkę, podrażnienie skóry i reakcje alergiczne. Wbrew powszechnemu uznaniu mięta nie jest dobrym środkiem na zgagę. Przyczynia się bowiem do nadprodukcji śliny i cofania kwasów żołądkowych.

Muzykalni benedyktyni popijali herbatę miętową wierząc, że nadaje ona głosowi czystość i słodycz brzmienia. Homer pisał o robotnikach, którzy przed wizytą gości nacierali stoły miętą będącą wówczas symbolem serdeczności.

Mint

Menthe

Minzen