Powszechnie dostępne są świeże śledzie i solone filety. Na stoiskach rybnych można także kupić matiasy (matiesy), rolmopsy, piklingi, kipery i iwashi. Mięso śledzia ma specyficzny, lekko kwaśny smak, który można usunąć poprzez moczenie ryby w mleku, wodzie z ziołami lub piwie. Marynowanie nie powinno być krótsze niż 15 godzin. Żółtokremowe, jędrne mięso powinno być pozbawione obcych smaków i zapachów. Śledź należy do ryb, które można przechowywać bardzo krótko. Najczęściej spożywane są w różnych marynatach, z dodatkiem sosów majonezowych lub pomidorowych. Ponadto śledzie mogą być podawane w formie smażonej, pieczonej i wędzonej. Po usunięciu łusek i wypatroszeniu, można go napełnić farszem i piec na ruszcie. Doskonale komponują się z ostrymi przyprawami korzennymi, gorczycą, czarnym pieprzem, liściem laurowym, zielem angielskim oraz goździkami.

Śledź atlantycki (lub oceaniczny) występuje w Oceanie Atlantyckim, a śledź pacyficzny w Oceanie Spokojnym. Oba gatunki są sprzedawane w Polsce pod nazwą śledź.

Śledź należy do rzędu śledziokształtnych i do rodziny śledziowatych.

Ciało śledzia jest wrzecionowate i bocznie spłaszczone. Ryba ta charakteryzuje się wysuniętą ku przodowi dolną szczęką z małym otworem gębowym. Grzbiet przyjmuje barwę ciemnoszarą lub ciemnozieloną, a dół ryby jest najczęściej srebrzysty. Śledź nie przekracza 40cm długości.

Herring

Hareng

Heringe